Redaktor „Sawa” – czyli Zygmunt Ziółek z „Roju” wspomina, że „utwór ten, adresowany bezpośrednio do ludu Warszawy, miał być sztandarową pieśnią powstańczą. Dlatego włożono dużo wysiłku, aby ją spopularyzować w szeregach żołnierskich Okręgu Warszawskiego”. Wprawdzie nie udało się wydrukować piosenki w żadnym ze zbiorków tego typu co Pieśni zbrojne czy Śpiewnik domowy, niemniej 4 lipca 1944 r. Warszawskie dzieci ukazały się na łamach podziemnego dziennika „Demokrata”. 1 sierpnia, w dniu wybuchu powstania, utrwalono ją na płycie z zamiarem nadawania w programie konspiracyjnej radiostacji „Błyskawica”. Wydano również ulotkę zawierającą tekst i nuty. Dopiero po wyzwoleniu piosenka doczekała się liczniejszych publikacji. Między innymi trafiła w 1945 r. na łamy śpiewnika Rutkowski_Bronislaw_Idzie_zolnierz_wyd_2_powiekszone, który Bronisław Rutkowski wydał w Rzymie staraniem Polskiej YMCA, w 1947 r. wydrukowano ją w Krakowie w III zeszycie Pieśni walki podziemnej, zaś w 1957 r. zamieszczono ją w broszurowym wydawnictwie Powstanie warszawskie w ilustracji^[1]. Utwór ten stał się symbolem Powstania^[7].

Trzeci wariant tekstu został nadesłany przez Irenę Butkiewicz w ramach konkursu zorganizowanego staraniem Zarządu Głównego Związku Młodzieży Wiejskiej oraz redakcji tygodnika „Nowa Wieś”. Pieśń ukazała się także drukiem w: St. Poznański Pieśni polskie, s. 137–138; Warszawa bohaterska, s. 111; B. Rutkowski Śpiewamy piosenki, s. 59–60 (zapis nutowy)^[6].