Hej! Hej ułani!

Zgłoszenie do artykułu: Hej! Hej ułani!

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Tytuł:

Hej! Hej ułani!

Ułani, ułani

Hej, hej, ułani, malowane dzieci

Nie ma takiej wioski

Ułani, malowane dzieci

Ułani, ułani, malowane dzieci

Klasyfikacja:

pieśń legionowa

Autor słów:

nieznany

Autor muzyki:

nieznany

Melodia:

ludowa[6]

Informacje

Pierwowzoru znanej i często śpiewanej piosenki należy szukać w czasach Księstwa Warszawskiego (1807-15). W zbiorze Wacława z Oleska znajduje się jedna z pierwszych drukowanych wersji tego utworu (Lwów 1833, s. 78-79):

Nie wierz ty, dziewczyno, co ci ułan gada,

bo teraz w ułanach takowa jest zdrada...

Piosenka o ułanach pojawiała się od tej pory w różnych wariantach tekstowych i melodycznych. Odmienną melodię (być może jest to melodia do tekstu zanotowanego przez Wacława z Oleska) zamieścił Franciszek Barański w swoim zbiorze (Jeszcze Polska nie zginęła wyd. 6, s. 95, nr mel. 124). Piosenka śpiewana obecnie (z refrenem „Hej, hej, ułani, malowane dzieci”), po raz pierwszy zanotowana przez Szula, powstała przed pierwszą wojną i była oparta na wersjach wcześniejszych. Dużą popularnością pieśń cieszyła się w polskich formacjach wojskowych na Wschodzie w latach 1917–1918.

por.: (Zagórski Adam), Żołnierskie piosenki obozowe (Zbiorek najnowszy), Piotrków 1916, s. 29; Andrzejewski Zygmunt, Wojenna pieśń polska, t. 3, Warszawa 1939, s. 42-43; Chojecki Leon, Pieśni żołnierskie na fortepian lub do śpiewu ułożył… Warszawa, br, (ok. 1930), s. 22-23[1].

Bibliografia