Marsz wyróżniono drugą nagrodą na konkursie Biuletynu Informacyjnego Komendy Głównej Armii Krajowej w roku 1942. Autor, występujący pod pseudonimem „Aniela”, przedstawił marsz jurorom pod godłem „Jutro”. Po latach okaże się, że pod pseudonimem ukrywał się sam Kazimierz Feliks Kumaniecki. Pierwszą nagrodę w konkursie otrzymała Szturmówka S. R. Dobrowolskiego, a równorzędną drugą nagrodę, inna jeszcze pieśń o ambicjach hymnicznych: Do broni, Polacy, której autorem był Zygmunt Ziołek^{[1], [5]}. Pierwowzorem muzycznym jest pieśń ukraińska Smiło, druhy, ne teriajte, refren oryginalny kompozytora, którego nazwisko również nie zostało rozszyfrowane, ukrytego pod pseudonimem „Pochmurny” ^[4]. Marsz opublikowano w kwietniu 1943 r. w Pieśniach zbrojnych, a w lipcu tegoż roku w Śpiewniku domowym. W grudniu 1943 r., staraniem krakowskiej organizacji podziemnej, wydano go wraz z nutami w ulotce zatytułowanej Hymn Polski Podziemnej. Jest to jeszcze jedno potwierdzenie, że pierwotnie zamierzano uczynić zeń czołową pieśń Armii Krajowej. Jednakże mimo tych publikacji pieśń nie przyjęła się szerzej ani w Warszawie, ani w oddziałach partyzanckich. W 1944 r. Naprzód, do boju żołnierze trafiła na karty śpiewnika Zbiór pieśni polskich wydanego w Jerozolimie. Juliusz Leo, który wydawnictwo opracował, zaznaczył wyraźnie, że tekst i nuty Hymnu Polski Podziemnej przedrukowane zostały z polskiej prasy konspiracyjnej wychodzącej w kraju. Pieśń wydrukowano również bezimiennie w 1 numerze Tygodnika żołnierzy 1 Dywizji Pancernej „Defilada”, który ukazał się w Holandii 17 grudnia 1944 r. Po wyzwoleniu publikowano ją głównie na emigracji, m. in. w zbiorze Pieśni polskie (Brunszwik 1945) i w Złotej księdze pieśni polskiej (Londyn 1955). Utrwalono pieśń także na płytach^[1].

Tekst został nadesłany przez Irenę Butkiewicz w ramach konkursu zorganizowanego staraniem Zarządu Głównego Związku Młodzieży Wiejskiej oraz redakcji tygodnika „Nowa Wieś”^[3].