Jedna z najpopularniejszych pieśni harcerskich. Harcerstwo w Polsce pojawiło się w 1911 r., kiedy kraj znajdował się pod zaborami. Wzorem dla ruchu była metoda i organizacja skautowa stworzona przez sir Roberta Baden-Powella w Wielkiej Brytanii. Na polski grunt została przeniesiona i skutecznie zaszczepiona przez Andrzeja Małkowskiego. Formalnie Związek Harcerstwa Polskiego powołany został do życia w 1918 r. po odzyskaniu niepodległości. W latach dwudziestych Związek był współzałożycielem Światowej Organizacji Ruchu Skautowego (WOSM) i Światowego Stowarzyszenia Przewodniczek i Skautek (WAGGGS). Po wybuchu II Wojny Światowej ruch nie zawiesił swojej działalności, lecz stał się organizacją konspiracyjną, przyjmując kryptonim „Szare Szeregi” i kontynuował swoją misję wychowawczą^[8].

Twórca pieśni, Jerzy Braun, w momencie pisania utworu był maturzystą II Gimnazjum w Tarnowie. Drużynowy, o którym mówią słowa, to „Druh Bajdała” – Władysław Wodniecki, kierujący drużyną harcerską, do której należał autor^[3]. Tekst wydrukowano po raz pierwszy w harcerskim miesięczniku „Czuwaj” w 1920 r^[4].

Obecnie pieśń towarzyszy harcerzom w codziennych zajęciach i obowiązkach. ZHP jako apolityczny i otwarty związek gruntownie przygotowuje młodych obywateli do patriotycznej postawy społecznej. Znaczną rolę w takim wychowaniu odgrywają właśnie utwory muzyczne^[8]. Utwór jest również wykonywany przez wojsko. W licznych potrzebach wojennych harcerze byli dzielnymi żołnierzami, zaś wojsko było i jest opiekunem harcerstwa^[6].

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.