Płonie ognisko i szumią knieje,

drużynowy jest wśród nas,

opowiada starodawne dzieje,

bohaterski wskrzesza czas.

/O rycerstwie spod kresowych stanic,

o obrońcach naszych polskich granic,

a ponad nami wiatr szumny wieje

i dębowy huczy las./bis

Już do odwrotu głos trąbki wzywa,

alarmując ze wszech stron.

Staje wiara w ordynku szczęśliwa,

serca biją w zgodny ton.

/Każda twarz się uniesieniem płoni,

każdy laskę krzepko dzierży w dłoni.

A z młodzieńczej się piersi wyrywa

pieśń potężna, pieśń jak dzwon./bis^{[1], [2], [3], [4], [6], [7], [8], [12]}

Płonie ognisko i szumią knieje,

Komendantka jest wśród nas.

Opowiada starodawne dzieje,

Bohaterski wskrzesza czas.

O rycerstwie od kresowych stanic,

I obrońcach naszych ukrainnych granic,

A ponad nami wiatr szumi, wieje

I dębowy huczy las.

Już do odwrotu głos trąbki wzywa,

Alarmują ze wszech stron;

Staje wiara w ordynku szczęśliwa

Serca biją w zgodny ton.

Każda twarz się uniesieniem płoni,

Każda laskę krzepko dzierży w dłoni,

A z młodzieńczej się piersi wyrywa

Pieśń potężna, pieśń jak dzwon.^[5]

Płonie ognisko i szumią knieje,

drużynowy jest wśród nas,

opowiada starodawne dzieje,

bohaterski wskrzesza czas.

/O rycerstwie spod kresowych stanic,

o obrońcach naszych polskich granic,

a ponad nami wiatr szumny wieje

i dębowy huczy las./bis

Już do odwrotu głos trąbki wzywa,

alarmując ze wszech stron.

Staje wiara w ordynku szczęśliwa,

serca biją w zgodny ton.

/Każda twarz się uniesieniem płoni,

każdy laskę krzepko dzierży w dłoni.

A z młodzieńczej się piersi wyrywa

pieśń potężna, pieśń jak dzwon./bis

Gaśnie ognisko i szumią drzewa,

Spojrzyj w nie ostatni raz,

Niech ci w duszy radośnie zaśpiewa,

Że na zawsze łączy nas.

/Wspólne troski i radości życia

Serc harcerskich zjednoczone bicia

I ta przyjaźń serdeczna, prawdziwa,

Którą los połączył nas./bis^[10]