Słowa pieśni napisał przyjaciel A. Mickiewicza, Antoni Edward Odyniec (1804–1885) w celi więziennej klasztoru bazylianów w Wilnie w latach 1823–1824. Został tu osadzony za przynależność do filaretów wraz z innymi członkami studenckich związków powstałych wśród młodzieży Uniwersytetu Wileńskiego (Promieniści, Filomaci, Filareci). A. E. Odyniec pisał ballady poetyckie, wiersze okolicznościowe, dramaty^[6].

Tytuł Pieśń Filaretów nie jest zbyt precyzyjny. Pieśni filareckich było wiele. Już w r. 1855 Brygida ze Świętorzeckich Zanowa ułożyła z nich obszerny śpiewniczek. Piosenka, o której mowa, w rękopisie autorskim Antoniego Edwarda Odyńca miała tytuł Wiwaty. A przy tytule charakterystyczna nota: „Wiwaty A. E. Odyńca w kozie składane w 1823 r. w Wilnie”. Istnieje jeszcze inna, wcześniejsza wersja Wiwatów Jana Czeczota, w której śpiewa się „Precz, precz nudy, troski” zamiast „Precz, precz smutek wszelki”. I jedna i druga piosenka mają tę samą melodię ludową z okolic Krewa (na wschód od Wilna) pt. Siemdzion małatiła – niewykluczone, że w opracowaniu Tomasza Zana^[9].